Son dönemeci de döndün işte dostum..30 dan düşünce askerlik bitiyor, ben zaten 23’ten sonrasını hiç hatırlamam..karalamadım bile şafak defterini.. Çünkü gitmesi de kalması da birşey ifade etmez olmuştu benim için.. Sana çok imreniyorum ve seni çok özlüyorum dostum..Çocukluk hikayelerimiz birbirine…
Her ismin geçtiğinde titriyorsa içim, Çalan telefonlara sıçrıyorsam çocuksu telaşlarla Gördüğümde seni kesiliyorsa nefesim Bakamıyorsam gözlerine Ve sözlerim kendiliğinden Eksik,sansürlü, yarım kalıyorsa Soramıyorsam bazı soruları sana Ve söyleyemiyorsam en güzel cümlelerimi bilindik rahatlılığımla Akamıyorsa sevdiğin dizelerim, Metaforlarım, imgelerim Küçük zavallı…
Yazıyı okurken bu şarkıyı dinlemeniz önerilir Bugün tekrar onun bir şarkısının “cover” ını gördüğümde aynı duygulara kapıldım..Öldüğünü duyduğumda “evet, bitti sonunda” demiştim. Bitti dediğim onun hayatı değildi, aslında biten benim çocukluğumdu.. Şimdi Haziran 2009 tarihinde benim için büyük anlam taşıyan…
Kimisinden dürüstlüğü öğrendimKimisinden aşkla duygusallık arasındaki farkıKimisinden pirinç pilavı yapmasınıKimisinden kavga anında susmanın faydasınıKimi çok güçlüydü çelimsiz görünen bedenlerindeKimi çok zayıftı bakışları içimi delip geçse bileKimi çok anaçtı, hayallerinde hep bir çocukKimi çok asiydi, beni sözleriyle yorduKimi için Teoman’ım,Kimi için…
Gecenin saat üçü.. Buz gibi bir gece nöbetini yeni nöbetçiye devretecek olmanın inanılmaz mutluluğunu yaşıyorum. Nemle birleşen soğuk parka, kamuflaj, kazak, atlet dememiş içime işlemiş 2 saatte.. Eller çaprazdan buza kesmiş; sıkıntıdan bakılacak yön de kalmamış..Dinlenme odasının camından televizyon görüntüsü yansıyor…