Alelacele koridordan geçerken bir an duraksayıp yüzüme baktı ve “Nasılsın?” diye sordu. O sıralar Schopenhauer okuyorum. Espri olsun diye “Sonu ölümle bitmesi mutlak hayatta ne kadar iyi olabilirsem o kadar iyiyim üstat” dedim. Kendini tanıyanların bildiği o meşhur kahkahasını attı…
Abargüzep şehrinin Eylül ayları tıpkı bir kadının histerik anlarını andırır. Önce öfke nöbetine girmiş bulutlar şehre doğru oluk oluk gözyaşlarını akıtır, sonra ise az önce zembereğinden boşalmış bulutlar yerini şehrin etrafını çevirmiş altı tepenin ortasından yorgun güneşin ışıklarına bırakır. Abargüzep…
Yaklaşık altı aydan fazla bir öykü üzerinde çalışıyorum. Normalde bir, bir buçuk ayda bitirebileceğim bu öykü kişisel sebeplerden ve işleriminin yoğunluğundan bu kadar fazla zaman aldı ve alıyor. Gerek üslubumda gerekse içerikte daha önce hiç denemediğim şeyleri denediğim, bilmediğim yollara…
İstanbul’da güzel güneşli bir Mayıs akşam üstü. Biraz sonra batacak güneş sanki içimde dolaşıyor ve kalbimi yakıyor. İnsanların büyük bir telaş ve yer yer mutsuzlukla terk ettiği büyük iş merkezleriyle çevreli o daracık sokağın başında az önce benim de onlarcası…
Saat sekize iki dakika var… Haftalık terapiye ayrılan süre bitmek üzere. Göz ucuyla kestiğim bilgisayar ekranının sol üst kösesindeki saate baktıktan sonra terapistime kalbimin üzerinde yıllardır oturan soruyu adeta kusar gibi birden haykırıyorum: “Hocam, ben neden sorunlu insanlardan hoşlanırken daha…