Ön Not: Anlatmak..Yazmak..Hele de yazının konusu kendi ruhun, kendi düşüncelerin, kendi yaşadıkların olunca ne kadar da zor. Vasat zekalı yazarın seçtiği aptalca başlıktan da anlaşılacağı gibi birazdan okuyacağınız yazı benim bir günümü nasıl geçirdiğimi anlatacak. Ancak yazıdan önce bazı kural…
Yine olmadı beğenmedi işte.. Halbuki ne kadar da özenerek almıştı ve dizlerine kara sular indirecek kadar dolaşmıştı en lüks mağazaları giyeceği bu elbise için.. Çok beğenmişti, çok sevmişti, çok beğenileceğini düşünerek bu gereğinden fazla siyah kıyafeti kendine seçmişti.. Pınar’ın kıyafeti…
En son içim böyle yazma isteği ile ne zaman doldu hatırlamıyorum. Belki de en son bana ait olmayan ve zaten hiç bir zaman da ait olmamış bir arabanın içinde dolgun dudaklı bir kadının kokulu nefesine nikotinli nefesimi dayamışken aklımdan geçiyordu…
“Üçe üç” diye bağırıyorlardı koca koca adamlar bir hüzünlü tiyatronun son perdesinde.. Ellerini gökyüzüne kaldırmadan az önce en ön sırada oturan iri yarı köylü şiveli adamın elini kaldırdığını ve arkasına dönerek kendilerine baktığını görmüşlerdi. Hiçbir şey yapamazdılar.. Hiçbir şey yapmadılar..…
Gözyaşları ansızın gözyuvalarını doldurmaya başlamıştı. Bir anlık bir hareketti, hızlı bir ileri adım, duyguların biranda tuzlu damlalara dönüşmesiydi sadece. Karşımda her ağlayan insanda hissettiğim o iç ezilmesini ve beni salaklaştıran boğaz düğümlenmesini duydum, göz yuvasını doldurup orayı aşan ilk damlanın…