Uzun süreli fikirlerin çarpışmasından sonra sevimli tavırlarıyla heyet başkanı seslendi: “Tamam. Seni bir beş dakika dışarı alabilirmiyiz?” “Peki hocam” Tüm hocalar ile göz teması kurarak dışarı çıktı. Ve beklemeye başladı. Bir aşağı bir yukarı volta atmaya başlamıştı bile her gelişinde…
İnsanoğlu bu demişler, insanoğlu! Kolayca mutlu olan bir varlık değil maalesef. Kendi toplumuzdan mıdır yoksa fıtratımızdan mıdır bilinmez, hep başkalarının bahçelerindedir gözümüz.. Başkalarının evlerinde, başkalarının koltuklarında, mutluluklarında, vücutlarında, çorbalarında.. Önümüzdeki çorbaya, tuttuğumuz sıcak ele, hastayken bize gülümseyen anneye ya da…
Acze düşmek.. Yani insanın tüm benliği ile bir şeyi istemesine rağmen onu elde edememesi.. Vitrindeki bir elbiseyi alacak mali gücün olmaması bazen, bazen güzel bir dilberin sırtını sana çevirmesi, bazen de ne yaparsan yap ulaşamadığın bir refah düzeyi..Acze düşmek diyince…
I X:“Hadi artık bekliyoruz. Ankara’ya ne zaman geliyorsun?” Y: “Bilmiyorum. Kafam bozuk bu ara. İşleri toparlarsam bi dahaki ay gelebilirim belki” X:“Gel ya, çıkar içeriz kafan dağılır.” Y:“Tamam bakıcam.” II Eve geliyorum. Üstümü değiştirip arkadaşımın yanına gideceğim. Yine içim acıyor,…