Kahraman

Uzun süreli fikirlerin çarpışmasından sonra sevimli tavırlarıyla heyet başkanı seslendi:

“Tamam. Seni bir beş dakika dışarı alabilirmiyiz?”

“Peki hocam”

Tüm hocalar ile göz teması kurarak dışarı çıktı. Ve beklemeye başladı. Bir aşağı bir yukarı volta atmaya başlamıştı bile her gelişinde içinin daraldığı o tarihi binanın tarihi koridorunda. Koridorun tepesinde duran eski saate baktı. Saat durmuştu yıllar önce. Tıpkı o an onun için duran zaman gibi diye düşündü bir an ve yine de neden baktığını bilmeyerek voltaya devam etti.

İçerden bir takım sesler yükseliyordu. Dinlemekten korktu, bilmek istemedi ve uzaktan volta atmaya devam etti. Telefonu kapalıydı. Bir taraftan volta atarken diğer taraftan geri ödeme planları, bundan sonraki üç yılın planlaması, o ortaya çıkana kadar gezdiği iller, uykusuz geçen geceler, yazıcının hatalı bastığı sayfalar yüzünden sabahlara kadar yaptığı tamir, okul iş arasında takım elbise ile kan ter içinde yaptığı koşuşturmalar, konu aramalar, hipotez bulmalar, veri sorunları, biçimsel sorunlar dolanıyordu kafasında

Bu sorular zihnini yorarken uzaktan aklına son üç gün üst üste dinlediği şarkının nameleri geldi ve çok imrendiği solist şarkıda avazı çıktığı kadar bağırıydığını anımsadı:

Ve sonra şarkının sürekli tekrar yapılan şarkının sonundaki o çığlıklar…

O çığlıklara yakınım diye düşündü, gülümsedi birden. Telefonu kapalıydı. Bir de sonuç anlatmak lazım şimdi diye düşündü. Arkadaşlara, aileye.. Kolay değil dedi içinden derin bir nefesle..

Üç yıllık emek var içinde o şeyin, her bir yaprağında alnımın teri gözümün yaşı var dedi.

O şey uğrunda doğmadan öldürülen aşkları..

Alkol ile birleştirdiği nikotinle ciğerleri ve sağlığı bitirdiği geceleri düşündü.

Neyse dedi, iyi yada kötü bu gün her şey bitecek dedi kendi kendine ve voltaya devam etti dizlerinde oysa ki o kadar az derman kalmıştı ki.

                                

Uzaktan önce bir işaret geldi sonra da bir ses:

“Bi gelirmisin?”

“Tabiî ki hocam”

Dışarı çıktığında hala şoktaydı..Soğuk terler kaşlarının iki yanından yüzüne akıyordu. Zihni uyuşmuş, duyguları donmuş hareketleri belli belirsiz belki de saçmalaşan garip bir adama dönüşmüştü. Avluya çıktı, ezan okunuyordu ve sabahki yağmur dinmiş; güneş nazlı bir kız gibi bulutların arkasından güzel yüzünü göstermeye başlamıştı. Hemen oradan uzaklaşmak istedi. Koşaradım bulduğu ilk taksiye el salladı ve yine panik havasında kendini içine atıverdi.

Eve doğru giderken cebindeki bir şey onu rahatsız etti. Elini attı ve o şeyi aldı. Bu, cips paketlerinin içinden çıkan yeğeninin dün akşam yemekte verdiği karton bir karttı. O an verdiğinde stresten pek dikkat etmemiş, hafiften gülümseyerek bir köşeye koymuş sabah da uğur getirir diye ceket cebine almıştı.

Şimdi o şeyin cebinde olduğunu yeni farkediyordu ve içinde aniden beliren o merak duygusu ona tekrar ona bakmasını söylüyordu. Cebini hafiften yokladı, kartı bulmaya çalışıyordu anahtar mendil ve çakmaklardan arapsaçına düşmüş ceplerinde. Derken taksiciden bir sigara uzandığını gördü ve “içermisin delikanlı” gibi babacan bir ifadeyle uzatılan o sigarayı reddemedi. Taksi dört yılını geçirdiği lisenin önünden bir yılan gibi kıvrılarak giderken nihayet kartı buldu, çıkardı ve tüylerini diken diken eden şu metin ile karşılaştı kartın üstünde:

Taksiciye “bir saniye kenara çekermisiniz” dedi

Arabadan indi. Eyüp sahilinde güzel bir akşam üstüydü.

Karta ve gerisinde bıraktıklarına baktı..

Sigarasından bir derin nefes çekti, gözlerinden akan yaşları sildi ve tekrar yüzüne sert ifadeyi takıp taksiye bindi.

O taksiye binerken üzerinde kahraman yazan kartın görüntüsü, allahım sana şükürler olsun duası birlikte avluda çınlayan ezanlar ile birlikte gözlerinden akan yaşların yaratıcısı şu cümleler zihninde çınlayıp duruyordu:

“ Sayın İhsan Gökhan Akkaynak,

Muhterem Bilim Heyeti, tezinizin oy birliği ile kabul edilmesine karar verdi. Başarılarınızın devamını dileriz.”

Ocak 2009

İstanbul