I
X:“Hadi artık bekliyoruz. Ankara’ya ne zaman geliyorsun?”
Y: “Bilmiyorum. Kafam bozuk bu ara. İşleri toparlarsam bi dahaki ay gelebilirim belki”
X:“Gel ya, çıkar içeriz kafan dağılır.”
Y:“Tamam bakıcam.”
II
Eve geliyorum. Üstümü değiştirip arkadaşımın yanına gideceğim. Yine içim acıyor, canım yine sıkkın hayatımdan ötürü. Bira soğukluğunda ve arkadaş kalabalığında unutmaya çalışacağım içimdeki yapışkan sıkıntıları..
Derken bir gece yarısı kahrolası telefonuma bir link geliyor.
Linki takip ediyorum. Linke bakıyorum. Tanıdığım 3 güzel kadın fotoğrafı ama alakasız bir başlık. Bunlardan birisi de o. İlk önce ağlamıyorum, hemen telefona sarılıp onu arıyorum. Ama yok. Saat geç uyumuştur diyorum.
Sonra o link beni eve getiriyor, güzel yüzünü haber sitelerinde görüyorum.
Sonra bir hastane odasına, sonra bilindik bir mezarlığa götürüyor beni o link.
Her bir köşebaşında ruhumdan bir parça koparak, gözlerim şişerek, beynim durarak..
27 yaşındaki bir insanın cenazesi bu. Cenaze kelimesi ve 27 yaş ne kadar sırıtıyor oysa aynı cümlede..
En iyi arkadaşımın benden kopuşu bu..
Güzel bedenin yalnız başına uyuyuşu bu..
Benim canım dostumun Ankara’da bir parsel oluşu bu..Bedeli hiç bir tutarla ölçülemeyen..
Telefona giden ellerimin beynimle durup, gözyaşlarının gözlerime yürüyüşü bu..
“Bu saatte neden offline” diye düşünürken, aklına d-15 434 sayısının gelip yüreğinden ayak bileklerine doğru bir titreme gelmesi bu..
Başının sürekli ağrısı ve içinde artık giderilmesi imkansız özlemlerin olduğunu bilmek bu..
Her gün daha kısa sürede ama daha güçlü yanan bir alevi dindiremeyişin ve herşeyin gözünde anlamsızlaşması bu..
Yaşadıklarım bu ve bildiğim tüm cümlelerim yetersiz bu duygu karşısında ve kesinlikle bedeli 50 bin lira değil!
Sözcükler hisleri böyle zamanda anlatmaya yetmiyor, eve gelip profil sayfasına bakıyorum ve bizden ayrılmadan önce yazdığı son satırları görüp irkiliyorum. Kazılıyor beynime bu yabancı dizeler:
III
”güzel bir rüya:
yanımda birisi
birisi. ‘ben yokken
ne yaptın?’diyor.
‘i didn’t exist’ diyorum.
