ne zaman koyar bu yaslilik?

Eski fotograflara baktiginda anliyorsun yaslandigini..

ya da sacini sakalini tras ederken karsilastigin beyaz tellerde vuruyor yuzune artik o yaslarda olmadigin.   Hic icim acimiyor biliyormusunuz, sabahlara kadar icip de iki saat uyuyup ise gidip yine delice calistigim enerjimi artik bulamamak. Ya da haftalar aylar boyunca ayni kizin pesinde kosma istegini kendinde bulamamak?

Erkenden gelen uykumu, bir zamanlar bayildigim gurultulu mekanlara artik gitme istegimi yitirisimi de artik yadirgamiyorum.  ne zaman yaslandigimi anliyorum ve o yaslilik koyuyor biliyormusunuz? Bir zamanlar sevdigim kadinlarin fotograflarini gordugumde.

Kimi coluk cocuga karismis, kimi kendi kariyerinin, kendi arzularinin pesinden gitmis. Nafile yillar benim gibi onlarin da uzerinden gecmis. 

Bazisini goruyorum koca bir kadin olmus coluklu cocuklu, oysa daha dun senle Taksim’de bira icmiyormuyduk?

Bazisini goruyorum yuzunde cizgiler var artik ve beyazlarini saklamak icin atmaya basladigi sac boyalari… Ama daha yeni degil miydi simsiyah saclarina siirler yaziyordum?

Bazisini goruyorum, dunyadan elini ayagini cekmis… Ama ve fakat biz daha senle dunyayi kurtarmaya talip olmuyormuyduk?

Goruyorum bazilarini kucaginda cocuklari, irilesmis bedenleriyle kadraja dogru gulumsuyor, anlamiyorsun soruyorsun, sen benim siirlerimin yazilarimin basrolu ne zaman basrolden yardimci role soyundun?

O zaman anliyorsun neslinin sahnenin ortasindan cekildiginden, o zaman anliyorsun sen de her fani gibi hic bitmeyecek sandigin gencliginin elinden gittiginden. 

Sevdigin kadinlarin zihnindeki fotografi ile simdiki fotografi degistiginde anliyorsun, kimseye kendine  bile caktirmadan lavabonun giderine iteledigin beyaz sakalindan artik kacamadigini…

Ve kacamayacagini bu hic bir zaman bitmeyecek devinimden..

GA,

Dubai,

10.10.2020